روز مشاهده‌پذیری اشخاص ترنس

۳۱ مارس، روز جهانی مشاهده‌پذیری افراد ترنسه؛ یه روز مهم برای اینکه دیده بشن، شنیده بشن و درباره زندگیشون، آرزوهاشون، موفقیت‌هاشون و البته سختی‌هایی که باهاش درگیرن حرف زده بشه.
این روز در کنار «روز یادبود ترنس‌ها» که برای یاد کردن از قربانیان خشونته، بیشتر تمرکزش روی زندگیه؛ روی این‌که آدم‌های ترنس و نان‌باینری با وجود همه فشارها، دارن زندگی می‌کنن، تلاش می‌کنن و حق دارن مثل هر انسان دیگه‌ای دیده و پذیرفته بشن.

افراد ترنس تو خیلی از جاهای دنیا، مخصوصاً ایران، هنوز با تبعیض و بی‌عدالتی‌های زیادی روبه‌رو هستن؛ از مشکلات تو کار و تحصیل گرفته تا آزارهای اجتماعی، خشونت، مشکلات درمانی و حتی فشار برای پنهان کردن هویت واقعی‌شون.
از طرف دیگه، نوع نگاه رسانه‌ها هم خیلی وقت‌ها کمک‌کننده نیست؛ یا فقط روی خشونت و قتل تمرکز می‌کنن، یا فقط سراغ سلبریتی‌ها میرن. در حالی که این روز قراره یه کم این فضا رو تغییر بده؛ تمرکز رو بذاره روی دیده شدن، روی دستاوردها و روی این‌که ترنس‌ها فقط “خبر بد” یا “استثنا” نیستن، بلکه بخشی از همین جامعه‌ان.
اصلاً چرا دیده شدن مهمه؟ چون وقتی یه قشر دیده نشه، صداش هم شنیده نمیشه. وقتی صدا شنیده نشه، مشکلاتش جدی گرفته نمیشه و طبیعتاً تو قانون‌گذاری، حقوق شهروندی و حتی دسترسی به امکانات هم نادیده گرفته میشه.
تو ایران، وضعیت خیلی پیچیده و متناقضه؛ از یه طرف جراحی تطبیق جنسیت قانونیه و حتی گاهی کمک‌هزینه هم داده میشه، اما از طرف دیگه هنوز تبعیض ساختاری، نبود حمایت قانونی، فشار برای انجام جراحی، طرد شدن از سمت خانواده و جامعه، مشکلات اقتصادی و انگ اجتماعی خیلی جدیه.
حتی مسائلی مثل خشونت به اسم “آبرو”، آزار جنسی، یا محروم شدن از تحصیل هم هنوز وجود داره.
از همه مهم‌تر اینه که خیلی وقت‌ها کل موضوع درباره افراد ترنس یا فقط به جراحی تقلیل داده میشه، یا زیر عنوان «آسیب اجتماعی» دیده میشه؛ نگاهی که نه انسانیه و نه کمکی به آگاهی جامعه‌ای می‌کنه که هنوز با این موضوع آشنا نیست و به خاطر ناآگاهی، دچار ترس و قضاوته.
این روز، یه یادآوریه؛ برای دیدن تفاوت‌های انسانی. برای اینکه بدونیم همه آدم‌ها قرار نیست تو قالب‌های محدود دوتایی جا بشن.
امروز و هر روز، روز افراد ترنسیه که دارن می‌نویسن،
حرف می‌زنن،
تلاش می‌کنن خودشون رو زندگی کنن
دیده بشن و صداشون شنیده بشه.