حقوق جامعه الجیبیتی+ «مسئله فرعی» جنبش دموکراسیخواهی نیست
اعتراضات ۱۴۰۴ و خروش خشم مردم ایران روزهای پر التهاب و عجیبی رو برامون رقم زده. مردم ایران سالهاست زیر فشار زندگی میکنند؛ زیر سرکوب، فقر، ناامنی، تبعیض و ترسِ دائمی. معترضان با پرداخت هزینههای سنگین به خیابان آمدهاند، جان دادهاند، زندان رفتهاند و زندگیهایی مثل نیکا، سارینا و مجیدرضا از بین رفته، نسل خسته و سرکشی که دیگه از بی حقوقی خستهان فقط برای اینکه بتوانند نفس بکشند و آیندهای عادلانهتر تصور کنند دست به اعتراض زدند.
خستگی، خشم و اضطرابِ امروز جامعه واقعی است و مطالبهی آزادی، از دل همین رنج مشترک بیرون آمده است.
اما دقیقاً در چنین لحظهای است که باید حواسمان باشد«آینده» برای ما چه معنی داره؟ ما در آیندهای که بهمون وعده داده و میشه خودمون برای ایران متصور هستیم کجاییم؟
دموکراسی یعنی هیچکس بهخاطر هویتش حذف نشود. دموکراسی با حذف شروع نمیشود. جنبشی که میگوید «الان وقتش نیست»، در واقع میگوید «برخی شهروندتر از بقیهاند» و عملاً تصمیم میگیرد چه کسی باید صبر کند و چه کسی حق دارد زنده بماند.
اگر آزادی هست، باید برای همه باشه، نه فقط اکثریت، نه فقط «بعداً».
نباید بگذاریم تاریخ تکرار بشه، در تاریخ معاصر ایران این الگو را دیدیم:
بعد از انقلاب ۵۷، بسیاری گفتند
«اول نظام جدید، بعد حقوق زنان»
نتیجهاش حذف سیستماتیک زنان از حقوق پایه و تبدیل به شهروند درجه ۲ شدن بود. حجاب اجباری شد و به اسم قانون کنترل زندگی زن به دست مرد افتاد.
سالها به کارگران، معلمان و اقلیتها گفته شد
«الان اولویت امنیت و ثبات است» و سرکوب آنها و مطالباتشان به نام مصلحت ادامه پیدا کرد.
در جنبش حقوق مدنی آمریکا، اگر حقوق سیاهپوستان «بعداً» مطرح میشد،
امروز هنوز تفکیک نژادی مشروع بود.
در مبارزه با آپارتاید آفریقای جنوبی، اگر برخی گروهها «برای حفظ وحدت» حذف میشدند،
اصلاً دموکراسیای شکل نمیگرفت.
هر بار که مطالبات بخشی از جامعه به «بعداً» حواله شد، آن «بعداً» تبدیل شد به هرگز. و این حذف انقدر عادی شد که صحبت کردن از این فراموشی به تابو، بهم زدن اتحاد و زیادهخواه تبدیل شد!
اما این بار باید بدانیم، حقوق الجیبیتی+ مطالبه لوکس یا وارداتی یا جانبی نیست.
محک این است که آیا جنبش میخواهد چرخه حذف را بشکند یا فقط جای حذفکننده را عوض کند.
دیدگاه خود را ثبت کنید
تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟در گفتگو ها شرکت کنید.