استبداد سکوت و مسئولیت زنان کوییر

۱۷ اسفند ۱۳۹۶ | ۰ دیدگاه
Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageShare on Google+Email this to someone
هر روز برای ما اقلیت‌های جنسی هشتم مارس است، 
در هشتم مارس علیه ستم و تبعیض سکوت نمی‌کنیم.
به مناسبت ۸ مارس، مقاله زیر را از آرشیو ۲۰۱۷ شش‌رنگ با شما به اشتراک می‌گذاریم:
(این مقاله اولین بار در تریبون زمانه شش‌رنگ منتشر شده است)
 
استبداد سکوت و مسئولیت زنان کوییر
اودری لرد فمنیست مبارز به عنوان زنی با هویت‌های چندگانه سرکوب شده زندگی خود را صرف مقابله با ستم مضاعف بر گروه‌های اقلیت کرد. جایگاه امروز جامعه اقلیت جنسی و جنسیتی و حق‌خواهی آنان در سطوح پیشرفته‌تر بر دستاوردهای اساسی گفتمان مبارزانی اندیشمند چون او استوار است.
 
لرد در روایتگری «دگرگونی سکوت به زبان و اجراگری»، از تجربه فردی رویارویی با سرطان سینه و واهمه فناپذیری، به دیدگاهی جمعی و سیاسی می‌رسد. او از یک قربانی ساکت و منفعل سرطان -و سرکوب- به یک جنگجوی مبارز برای جان خود -و اجتماع خود- بدل می‌شود.
 
او زنان را به شکستن سکوت و پل زدن میان تفاوت‌ها ملزم می‌کند و ما را از پنهان شدن پشت تفاوت‌های تحمیلی و غارت خودمان از خودمان بر حذر می‌دارد.
 
به ضرورت کوتاهی مطالب در شبکه‌های اجتماعی، فرازهایی از این سخنرانی* را در زیر می‌خوانید:
 
“من دیر یا زود قرار بود بمیرم، چه هیچ خودم را بازگو کرده بودم و چه نکرده بودم. سکوت‌هایم از من محافظت نکرده بود. سکوتتان از شما محافظت نخواهد کرد. اما به ازای هر سخن واقعی که بر زبان آورده بودم و به ازای هر تلاشی که هرگاه برای سخن گفتن از آن حقیقت‌هایی که هنوز در جستجویشان هستم صورت داده بودم، با زنان دیگر ارتباط گرفته بودم و با پل زدن بر تفاوت‌هایمان، کلمات را در تناسب با جهانی که همه به آن باور داشتیم آزموده بودیم. و این دلسوزی و مراقبت تمام آن زنان بود که به من قوت داد و مرا قادر ساخت اساس زندگی خود را مورد مداقه قرار دهم.
 
زنانی که در آن دوره به یاری من آمدند سفیدپوست بودند و سیاهپوست، پیر بودند و جوان، لزبین بودند و دوجنسگرا و دگرجنسگرا، و ما همه یک جنگ مشترک علیه استبداد خاموشی داشتیم. آن‌ها همگی به من قدرت و جسارتی دادند که بدون آن نمی‌توانستم از مخمصه سالم بیرون بیایم.
 
کلماتی که هنوز در اختیار ندارید کدامند؟ نیاز دارید که چه بگویید؟ کدامند استبدادهایی که هر روز می‌بلعید و می‌کوشید آن را از آن خود سازید، تا آنجا که بیمارتان سازد و همچنان مانده در سکوت، بمیرید؟ شاید برای برخی از شما که امروز در اینجا حضور دارید، من نماینده یکی از ترس‌هایتان باشم. چون زنم، چون سیاهپوستم، چون لزبینم، چون خودمم – یک زن سیاهپوست جنگجوی شاعر که کارم را انجام می‌دهم – و آمده‌ام که از شما بپرسم، آیا شما هم سهم خود را انجام می‌دهید؟
 
ما اینجا هستیم چون هرکدام به طریقی به زبان، به قدرت آن و به مطالبه و احیای زبانی که ساخته شده تا علیه ما به کار گرفته شود تعهد مشترک داریم. در دگرگونی سکوت به زبان و اجراگری، پایه‌ریزی کارکرد هر شخص، محک زدن آن و حیاتی دانستن نقش خود در این تحول بر تک تک ما بسیار ضروری است.
 
آنجا که حرف‌های زنان برای شنیده شدن فریاد می‌شود، هریک از ما باید مسئولیت خود را در جستجوی این صداها، فهمیدن آن‌ها و سهیم شدن در آن‌ها به خوبی بشناسیم و این حرف‌ها را در ارتباط با زندگی خود بسنجیم.
 
ما اینگونه اجتماعی شده‌ایم که به ترس (…) احترام بگذاریم، و مادامی که در سکوت به انتظار آن نعمت نهایی نترس بودن نشسته‌ایم، وزن این سکوت ما را خفه خواهد کرد.
 
واقعیت حضور ما در اینجا و این سخنان من، تلاشی است برای شکستن آن سکوت و پل زدن میان برخی از تفاوت‌هایی که بین ماست، چرا که این تفاوت‌ها نیست که ما را از حرکت باز می‌دارد، بلکه سکوت است. و سکوت‌هایی که باید بشکنند بسیارند.”
 
—-
– اودری لرد، ۱۹۷۷، «The Transformation of Silence into Language and Action».
پ.ن. شادی امین در سال ۲۰۰۶ مجموعه ای از مقالات اودری لرد و آدرین ریچ را به زبان فارسی برگردانده و تحت عنوان کتاب “قدرت و لذت” منتشر کرده است.
برای دریافت فایل پی دی اف کتاب و مطالعه آن به این آدرس رجوع کنید:

شش‌رنگ در شبکه‌های اجتماعی‎:

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPrint this pageShare on Google+Email this to someone

برچسب‌ها:

دسته: جنسیت و سکس, دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *